Landverhuizers op weg naar een beter leven!

Emigrants she are leaving to a better life!

 

 

 

 

 

Current Local Time

Amsterdam

 

Perth WA

 

Adelaide SA

 

Melbourne Vi

 

Sydney NSW

 

Brisbane QL

 

Darwin NT

 

 

De eerste stap bij het emigreren vond ik de moeilijkste stap. En eigenlijk is het helemaal geen stap. Het is je vertrouwd maken met het idee van afscheid nemen voor onbepaalde tijd van al je familieleden en vrienden. "Anderzijds" voor het nemen van een ernstig besluit is ook wat lichtzinnigheid nodig. De uitspraak schoot mij opeens te binnen toen ik haastig het aanmeldingsbureau binnenstapte om er mij Ė drie minuten voor sluitingstijd Ė nog gauw even op te geven voor emigratie.í

 

Twee ervaringen: de eerste echt, de tweede verzonnen. Maar beide neergeschreven in boekjes die zijn samengesteld om emigratie vanuit het naoorlogse Nederland te propageren.

 

Wie op 1 januari 1950 de nieuwjaarstoespraak van de ministerpresident van Nederland de Heer Willem Drees heeft gehoord heeft hem  horen verkondigen dat Ďeen deel van ons volk het moet aandurven zoals in vroeger eeuwen zijn toekomst te zoeken in grotere gebieden dan eigen land.í

 

Een fraaie uitspraak van deze veel geprezen staatsman, daar kon het arme en minst kansrijke deel van de Nederlandse bevolking het dan mee doen. Vele landgenoten zouden in de jaren die volgden aan zijn oproep gehoor geven, weg uit het armoedige Nederland, de dreiging van oorlog en geweld vanuit Oost-Europa en hun moederland waar ze blijkbaar niet meer welkom waren.

Na de Tweede Wereldoorlog overweegt bijna eenderde van de Nederlandse bevolking serieus om te emigreren. De Nederlandse overheid moedigde dit aan, zij het voor sommige beroepsgroepen aanvankelijk zeer aarzelend. Zij vreesde voor overbevolking en werkloosheid. Emigratie kon een deel van de oplossing voor deze problemen bieden.

Maar voordat een aspirant-emigrant van wal kon steken, moesten er heel wat hindernissen worden genomen. Hoe verliep de voorbereiding voorafgaand aan emigratie eigenlijk?

 

Wie zijn plannen om te emigreren wilde concretiseren, bezocht eerst ťťn van de aanmeldingsbureaus. De toekomstige emigrant had hierin een ruime keuze. De Gewestelijke Arbeidsbureaus fungeerden als openbare aanmeldingskantoren voor de Nederlandse overheid. Daarnaast waren er in de verzuilde jaren vijftig een vijftal officieel erkende particuliere emigratieorganisaties. Deze bezaten eveneens aanmeldingskantoren door heel Nederland. Het betrof de Algemene Emigratie Centrale, de Christelijke Emigratie Centrale, de Katholieke Centrale Emigratiestichting, de Gereformeerde Stichting tot Bijstand van Emigranten en GeŽmigreerden en de Nederlands-Zuidafrikaanse Vereniging. Voor aanmelding via deze kantoren was een lidmaatschap vereist.

Het aanmeldingskantoor verschafte individuele voorlichting en legde een dossier aan van de landverhuizer. Hierin werden de persoonlijke gegevens en vragen over gezinssamenstelling, de genoten opleiding en het arbeidsverleden vastgelegd. Wilde de emigrant in aanmerking komen voor een financiŽle tegemoetkoming in de reiskosten, dan werden hiervoor de papieren in orde gemaakt. Vervolgens kwam het dossier op het bureau van de Nederlandse Emigratiedienst. Deze stuurde het - soms na een antecedentenonderzoek - door naar de aan de ambassade gevestigde immigratiekantoren van het land van bestemming. Deze riepen de emigrant op voor een gesprek en een medische keuring. Na de uiteindelijke goedkeuring kon de reis worden geboekt. Zeker in de eerste naoorlogse jaren kon het echter nog maanden duren voordat de emigrant daadwerkelijk kon vertrekken door schaarste aan vervoersmiddelen. Sommigen gebruikten deze periode om voorbereidingscursussen of taallessen te volgen.

Na de Tweede Wereldoorlog was er een groot tekort aan schepen die ingezet konden worden voor het vervoer van emigranten. Het gevolg was dat de emigranten soms maanden moesten wachten op hun overtocht. In 1948 zijn de Volendam en de Sibajak de eerste schepen die emigranten naar hun nieuwe vaderland vervoerden. Vanwege de geringe capaciteit werden in de jaren 50 in opdracht van de Nederlandse regering schepen die tijdens de oorlog waren ingezet voor het transport van troepen omgebouwd tot passagiersschip. Aan boord van deze schepen was ruimte voor gemiddeld 800 emigranten. De omstandigheden aan boord waren verre van optimaal en stonden in geen verhouding tot de luxe aan boord van de passagiersschepen waarmee de emigranten vanaf midden jaren 50 vertrokken.

Hoewel de geregelde scheepvaartverbinding tussen Nederland en AustraliŽ tot 1968 blijft bestaan, kozen steeds meer emigranten voor het snellere en comfortabeler luchtvervoer. De geregelde luchtverbinding tussen beide landen die in 1938 tot stand was gebracht, werd na de oorlog in december 1951 heropend. In 1952 vervoerde de KLM ruim 4000 personen naar AustraliŽ, bijna 20 procent van het totaal aantal emigranten dat naar dit continent vertrok. De reistijd per vliegtuig is met 74 uur aanzienlijk korter dan de ruime maand die de overtocht per boot koste.

Wanneer de KLM in 1961 straalvliegtuigen introduceert op de dienst naar AustraliŽ wordt de reistijd verder teruggebracht naar 34 uur, waarvan 28 uur vliegtijd. Vanaf 1972 wordt de dienst naar Sydney doorgetrokken naar Brisbane, en werden beide steden 2 maal per week door de KLM aangedaan. Vanaf 1967 onderhoudt de grootste luchtvaartmaatschappij van AustraliŽ, Qantas, een wekelijkse lijndienst op Amsterdam. Met de komst van de Boeing 747 in 1973 neemt niet alleen de capaciteit en het comfort toe, ook de reistijd neemt verder af tot 29 uur

Wanneer de Nederlandse emigrant in AustraliŽ arriveert kon hij een beroep doen op verschillende instellingen. In de naoorlogse periode, wanneer nog steeds meer dan 50 procent van de Nederlandse emigranten behoort tot een kerkgenootschap, was een belangrijke rol weggelegd voor deze kerken. Ze verschaften de immigranten voorlichtingsmateriaal, met praktische informatie over hun nieuwe vaderland en de daar beleden godsdiensten. Ook zorgden ze ervoor dat de immigranten hun eigen godsdienst konden blijven uitoefenen. Zowel de katholieke kerk als de protestantse kerken zette zich hiernaast in voor de integratie van de Nederlandse emigranten door deze de taal en praktische vaardigheden bij te brengen. Zo konden zij hun kansen op de arbeidsmarkt vergroten. Sommige Nederlandse kerkgenootschappen boden hun lidmaten voorzieningen zoals eigen scholen en predikanten.

Naast de kerkgenootschappen speelde de Australische overheid een belangrijke rol bij de eerste opvang van de immigranten. In 1945 wordt zelfs een apart ministerie opgericht voor immigratie om de immigratiestromen in goede banen te leiden. Vanaf 1950 zijn er commissies actief die met financiŽle steun van de overheid de integratie van de nieuwkomers trachten te bevorderen. Leden van deze commissies bieden de immigranten hulp bij het zoeken naar huisvesting en werk.

Het vinden van geschikte huisvesting vormde, als gevolg van een crisis op de Australische woningmarkt, voor een deel van de immigranten een probleem. Voor deze immigranten stelde de Australische overheid accommodatie ter beschikking. Oude legerkampen, verspreid over AustraliŽ, werden geschikt gemaakt om de immigranten te huisvesten. De omstandigheden in deze kampen waren vaak pover en de privacy was beperkt. Ondanks deze moeilijke omstandigheden in de beginperiode slaagden veel Nederlandse emigranten er in een nieuw bestaan op te bouwen.

De invloed van de Nederlandse naoorlogse immigratie is nog steeds merkbaar in de Australische samenleving. In de grote steden zijn nog veel Nederlandse verenigingen actief, al neemt dit aantal als gevolg van de vergrijzing onder de eerste generatie immigranten de laatste jaren snel af. Momenteel leven in AustraliŽ circa 200.000 AustraliŽrs van Nederlandse komaf.

 

Belangrijke emigratielanden waren in de jaren na de Tweede Wereldoorlog de Verenigde Staten, Canada, Zuid Afrika, AustraliŽ en Nieuw Zeeland.

 

 

 

Nederlandse emigranten staan op vliegveld Schiphol klaar voor vertrek naar AustraliŽ, februari 1952.

De Douglas Dakota DC-4 PH-TDL

Dit toestel maakte zijn eerste vlucht in 1944.

Op 01-01-1953 tijdens een vlucht van Londen naar Karachi crashte het toestel tijdens de landing in de nabijheid van Dharan Saudi ArabiŽ.

 

 

Zoals zovelen emigreerden er ook enkele leden van de familie Embregts naar andere continenten. Zo nam in 1953 Maria Joanna Petronella Tagage, dochter van Pierre Gerard Joseph Hubert Tagage en Clara Maria Embregts, het besluit haar familie en vrienden voor eens en voor altijd vaarwel te zeggen en een ongewisse toekomst te gaan zoeken in het verre AustraliŽ. Zij vestigde zich te Adelaide in South Australia. In 1958 namen ook haar zus Petronella Johanna Maria Tagage met haar echtgenoot Franciscus Hubertus Zeegers en hun zonen Joseph Franciscus Hubertus en Petrus Johannes Wilhelmus afscheid van hun familie en vrienden en vertrokken eveneens naar  AustraliŽ. Ook zij vestigde zich te Adelaide.

 

In 1953 vertrok Maria Antonetta Embregts, dochter van Marinus Josephus Embregts en Philomena Cornelia van Dijk, met haar man H.M.M. Janssen naar AustraliŽ waar zij zich vestigde te Cobram in de staat Victoria.

 

Tot slot vertrekt in mei 1961 Anita Hedwig Embregts, dochter van Adrianus Josephus Embregts en Helene Adelheid Juraschek, naar AustraliŽ. Zij woont met haar man en kinderen op dit moment in 2007 te Wedderburn bij Sydney in de staat New South Wales.

 

Het zal een moeilijk besluit zijn geweest hun vaderland voor eens en voor altijd vaarwel te zeggen en een ongewisse toekomst te gaan zoeken in het verre AustraliŽ. In die tijd een zeer ingrijpende beslissing om voorgoed afscheid nemen van alles wat hun lief was, van hun zekerheden, of waren het juist de onzekerheden, familie, vrienden en kennissen. Nu in deze tijd vlieg je in luttele uren de hele wereld om en velen kunnen zich dat ook financiŽel permiteren. Toen in die tijd moesten echter vaak alle middelen worden ingezet om die grote stap te kunnen zetten, terugkeren ook als men er niet in slaagde een redelijk bestaan op te bouwen was voor velen uitgesloten. En wie van hen zal niet eens grote heimwee hebben gehad naar het vertrouwde Nederland.

 

 

 

Overzicht van familieleden die zijn geŽmigreerd:

 

1953: Adelaide, South Australia

 

Maria Joanna Petronella Tagage, geboren Tilburg 27-07-1930, dochter van Pierre Gerard Joseph Hubert Tagage en Clara Maria Embregts.

 

1953: Frankston Melbourne, Victoria

 

Maria Antonetta Embregts, geboren Tilburg 31-10-1919, dochter van Marinus Josephus Embregts en Philomena Cornelia van Dijk met haar echtgenoot H.M.M. Janssen.

 

1958: Adelaide, South Australia

 

Franciscus Hubertus Zeegers, geboren Roermond 07-03-1918, zoon van Joseph Hubertus Franciscus Zeegers en Anna Gertrudis van Lier met zijn echtgenote Petronella Joanna Maria Tagage, geboren Tilburg 23-01-1918, dochter van Pierre Gerard Joseph Hubert Tagage en Clara Maria Embregts en hun kinderen Joseph Franciscus Hubertus Zeegers, geboren Nijmegen 03-12-1950 en Petrus Johannes Wilhelmus Zeegers, geboren Nijmegen 03-09-1953.

 

1961: Wedderburn, New South Wales

 

Anita Hedwig Embregts, geboren Breda 16-10-1935, dochter van Adrianus Josephus Embregts en Helene Adelheid Juraschek.

 

 

 

Hieronder enige luchtfoto's van de plaatsen waar onze familieleden zich hebben gevestigd.

 

 

Maria Joanna Petronella Tagage vestigde zich te Adelaide South Australia. Ze woont met haar man in de suburb Camden Park aan de Anzac Highway.

 

Links boven de luchthaven van Adelaide.

Links de Indian Ocean.

 

 

Maria Antonetta Embregts en haar echtgenoot H.M.M. Janssen vestigde zich te Cobram in de staat Victoria. De rivier die zich door het landschap slingerd is de Murray River.

 

 

Franciscus Hubertus Zeegers en zijn echtgenote Petronella Joanna Maria Tagage vestigde zich met hun kinderen in 1958 te Adelaide South Australia.

 

Joseph Franciscus Hubertus Zeegers een van hun zonen trouwde te Adelaide met Joan Dianne Smith en wonen thans in de suburb Hackham te Adelaide.

 

Zijn tante Rita Sirtoli- Tagage woont ongeveer 20 km noorderlijker in de suburb Camden Park.

 

Links de Indian Ocean

 

Ook de tweede zoon van Frans Zeegers, Petrus Johannes Wilhelmus Zeegers woont in Adelaide.

 

 

Anita Hedwig Embregts vertrok in 1961 naar AustraliŽ en vestigde zich oorspronkelijk in Sydney. Zij trouwde met Timothy Toth en ze wonen thans met hun gezin te Wedderburn ten zuiden van Sydney.

 

Zoals op nevenstaande luchtfoto is te zien is de streek waar ze wonen dun bewoond. Zij wonen in het buitengebied van de meer noordelijk gelegen plaats Campbeltown waartoe Wedderburn behoort.

 

 

 

Voor het vervoer van alle emigranten naar hun bestemming over de hele wereld waren vele transportmiddelen nodig. In het begin waren dat voornamelijk schepen die speciaal voor het vervoer van grote aantallen mensen waren ingericht. Dat dit niet altijd comfortabel was zal duidelijk zijn want dat vervoer moest zo snel mogelijk zijn maar vooral goedkoop. Vooral door toedoen van de tweede wereldoorlog ontwikkelde de luchtvaart zich vanaf de jaren 1930 razend snel. De oorlogsvoering eiste snelle en betrouwbare transportmiddelen en zodoende werden vliegtuigen ontwikkeld die hieraan konden voldoen. Een belangrijk vliegtuig was de legendarische Amerikaanse Dakota dat in grote aantallen werd geproduceerd en in de jaren na de oorlog zo worden gebruikt om emigranten te vervoeren naar alle uithoeken van de wereld. De ontwikkeling van de straalaandrijving maakte het mogelijk grotere toestellen te ontwikkelen die snel en veilig grote aantallen personen konden vervoeren.

 

Hieronder enige legendarische schepen en vliegtuigen die vele emigranten over de hele wereld hebben vervoerd.

 

 

 

De Sibajak

 

Gebouwd in 1928 als modern en comfortabel passagiersschip van de Rotterdamse Lloyd.

voor een geregelde passagiersdienst op Nederlands IndiŽ. Tussen 1940-1945 in gebruik als troepentransportschip van de Geallieerde.

 

Direct na de oorlog gebruikt voor vervoer van onder andere repatrianten en evacuťs uit Nederlands IndiŽ.

 

In 1951-1952 na zeer intensief gebruik verbouwd tot een modern passagiersschip.

 

Vervoerde  emigranten naar AustraliŽ en Nieuw Zeeland.

 

 

 

 

De Sibajak

 

In 1956 gefotografeerd in de haven van Rotterdam door Leonardus Franciscus Henricus Embregts.

 

 

De SS Waterman

 

Gebouwd in 1945 bij Oregon Shipbulding Co, Portland U.S.A. als m.s. La Grande Victory.

 

Gebouwd als vrachtschip voor het Amerikaanse leger. In 1947 eigendom van de Staat Der Nederlanden en in 1951 door de Nederlandse Regering omgebouwd tot emigrantenschip samen met nog twee schepen namelijk de Groote Beer en de Zuiderkruis.

 

Vervoerde emigranten naar onder andere AustraliŽ en Nieuw Zeeland.

 

In 1963 verkocht aan Latis John S.Griekenland en kreeg de naam ms Margartita.

In 1970 gesloopt te Onamichi Japan

 

Tonnage 7618

Lengte 138,68 meter

Breedte 18,94 meter

Hoogte 10,50 meter

 

 

De SS Waterman

 

Vaart onder de Sydney Harbour Bridge de haven van Sydney binnen na een lange reis vanuit Nederland. De achtergrond is nu helemaal veranderd, zie de volgende foto.

 

 

 

 

Sydney in de 21ste eeuw

 

Vergelijk deze foto met de vorige die ongeveer vanuit de zelfde positie is genomen. In 60 tot 70 jaar tijd is Sydney zoals alle steden op aarde enorm veranderd. Niets doet ons meer denken aan de jaren vijftig van de vorige eeuw toen duizenden emigranten uit onder ander Nederland onder de Sydney Harbour Bridge aankwamen in AustraliŽ hun nieuwe vaderland.

 

 

 

De Zuiderkruis

 

Nederlands Emigrantenschip van de Staat der Nederlanden. Vervoerde emigranten naar o.a. Canada, AustraliŽ en Nieuw Zeeland.

 

In 1944 gebouwd bij Oregon Shipbulding Co, Portland U.S.A.

9126 b.r.t., 8500 pk, 17 mijl, 850 emigranten en 87 bemanningsleden

 

 

Johan van Oldenbarnevelt

 

In 1928-1930 gebouwd bij de Nederlandsche Scheepsbouw Mij. Amsterdam.

In 1951 en 1959 verbouwd bij de Amsterdamsche Droogdok Mij.

In 1963 verkocht aan Shipping Investement Co. Griekenland en kreeg de naam ms Lakonia

 

Op 29-12-1963 na een brand gezonken ongeveer 250 mijl ten westen van Gibraltar.

 

Vervoerde emigranten naar o.a. AustraliŽ en Nieuw Zeeland.

 

Tonnage 19428

Lengte 185,62 meter

Breedte 22,78 meter

Hoogte 8,50 meter

 

 

 

De Douglas Dakota DC-4

 

Bemanningsleden 4

Passagiers maximaal 86

Aantal motoren 4

Kruissnelheid 365 km/h

Topsnelheid 450 km/h

Vliegbereik 6839 km

Vliegplafond 6800 meter

Lengte 28,60 meter

Spanwijdte 35,80 meter

Hoogte 8,38 meter

   

De Douglas Dakota DC-6

 

Bemanningsleden 3-4

Passagiers maximaal 102

Aantal motoren 4

Kruissnelheid 507 km/h

Topsnelheid 645 km/h

Vliegbereik 4840 km

Vliegplafond 7620 meter

Lengte 32,18 meter

Spanwijdte 35,81 meter

Hoogte 8,74 meter

 

 

 

De Douglas Dakota DC-7

 

In 1956 gefotografeerd op Schiphol door

Leonardus Franciscus Henricus Embregts

 

Bemanningsleden 3-4

Passagiers maximaal 105

Aantal motoren 4

Kruissnelheid 570 km/h

Topsnelheid 653 km/h

Vliegbereik 7410-9070 km

Vliegplafond 7600 meter

Lengte 37,00 meter

Spanwijdte 42,00 meter

Hoogte 10,50 meter

 

 

 

De Lockheed Super Constellation PH-LDE

 

Bemanningsleden 5

Passagiers maximaal 109

Aantal motoren 4

Kruissnelheid 570 km/h

Topsnelheid 610 km/h

Vliegbereik 8700 km

Vliegplafond 7620 meter

Lengte 35,42 meter

Spanwijdte 38,47 meter

Hoogte 7,54 meter

 

   

 

 

 

hoofdpagina lsa

Adelaide